บทที่ 38 ไออุ่นที่เหลือไว้ในอ่างน้ำสีคราม

ร่างที่ไหลลงไปนอนหมดแรงอยู่บนที่นอนทำได้แค่เพียงส่งเสียงแหบๆครางตามจังหวะขยับโยกของคนที่อยู่ด้านบน เวลาผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหนแล้วเขาไม่รู้ รู้เพียงอย่างเดียวคือทั้งเจ็บจุกและแสบไปทั้งช่องด้านหลัง ต่างกับคนที่กำลังโหมแรงเข้าใส่เขาที่ดูไม่เห็นเหนื่อยเลยแม้แต่น้อยทั้งยังส่งเสียงคำรามแหบต่ำราวกับสัตว์ป่าท...